Met zeer gemeende dank aan Marjan van den Berg!

Namens de Kerstgids & Marjan fijne feestdagen.

'Kerstkriebels krijg ik er altijd van,' zegt Eva. Ze zet de engel boven in de boom en wijst: 'Doe de stekker er eens in?' Daniël bukt.'Kerstkriebels?'

'Ja, net als lentekriebels. Zo'n opgewonden gevoel, vol verwachting. Gewoon, voorpret.' Eva kijkt verwonderd naar de boom.
'Waarom doen die lichtjes het niet?' Daniël verwijdert kapotte lampjes en vervangt ze door reserve-exemplaren die op hun beurt dienst weigeren.
'Alles moet er weer uit,' moppert Eva. 'Hè verdorie, had vorig jaar dan ook niet zulke goedkope rommel gekocht.'
'Controleer die lichtjes dan ook eerst.' Hij neemt de ballen aan die Eva een voor een van de takken haalt.
'Jij bent hier van de technische afdeling. Ik ben van de boodschappen. Mag ik je daar even aan herinneren? Helemaal alleen gedaan, voor het weekend en twee aansluitende kerstdagen. Ga er maar aan staan,' zegt ze. 'Kristel, help papa eens even. En zet dat geluid wat zachter. Ik ga Desirée van school halen.' De veertienjarige puber richt de afstandsbediening op de televisie. De rapgroep verdwijnt en maakt plaats voor een leeg beeldscherm.
'Wat een rust,' verzucht Daniël.
'Mag ik naar buiten? Ik heb niks te doen en ik verveel me nu al. Stomme kerstvakantie,' zegt Kristel.
'Nou, voorlopig zit je goed. Die boom is nog lang niet klaar, dus ik heb je nog even nodig. En de televisie hoeft niet uit, hoor,' zegt Daniël goeiig.
'Jullie snappen daar niks van. Die muziek moet hard. Hoe vind je mijn haar trouwens, pap?' Ze schudt haar hoofd en tientallen invlechtingen in roze en paars dansen om haar hoofd.
'Indrukwekkend,' prijst Daniël. Kristel snuift. Die man snapt er echt niks van. Moet je hem nu zien staan. Staat een beetje in zijn nek te krabben en wat kijkt hij sullig naar die boom vol kapotte lampjes.
'Als jij hem nu leeghaalt, dan ga ik even nieuwe lichtjes halen,' stelt haar vader voor.
'Goed. Ga maar gauw, dan kan ik tenminste MTV weer aanzetten,' antwoordt Kristel. Een uurtje later is de hele boom weer kaal, is Daniël terug met nieuwe lichtjes en zitten Eva, Kristel en Desirée aan tafel met een pot thee en kerstkransjes.
'Kijk pap! Gemaakt op school!', roept Desirée. Ze laat een indrukwekkend plakwerk zien dat de kerstman op een arrenslee voorstelt. 'Ik heb ook een kerstrapport en een foldertje.'
'Ja, moet je lezen,' wijst Eva. Ze schuift het papier over tafel naar hem toe. In grote letters staat er: 'Er heerst weer hoofdluis!'
'Gezellig. Om echt in de kerstsfeer te komen,' lacht Daniël.
'Ik ken nu 'De herdertjes lagen bij nachte…' Hoor maar!', roept Desirée. Ze voegt de daad bij het woord en zingt.
'Nou, hier kom ik pas echt van in de kerstsfeer. Mag de tv weer aan?' smaalt Kristel. Eva zucht.
'Dan niet. Ik ga naar boven.' Kristel vertrekt, de deur wagenwijd openlatend.
'Doe die deur achter je kont dicht,' roept Daniël haar na.
'Laat nou maar,' zegt Eva. Ze staat op en geeft de deur een zetje.
'Zo leert ze het nooit,' zegt Daniël hoofdschuddend.
'Jongen, ik verdeel gewoon mijn energie. Als ik dat allemaal moet steken in Kristels opvoeding, ben ik aan het eind van de dag helemáál total loss.' Die avond staat er eindelijk een echte kerstboom. Tevreden zitten Eva en Daniël te kijken naar de lichtjes, die nu allemaal branden. Het weerkaatst in de glazen rode wijn op tafel. Kristel heeft eindelijk haar zin gekregen en is er vandoor, naar de plek waar ook de rest van de buurtjeugd rondhangt. Desirée ligt op bed, uitgeput van de kerstviering op school.
'Die kleine had een leuk rapport,' merkt Daniël op. 'Beter dan Kristel.'
'Groep vier stelt natuurlijk nog niks voor. En Kristel, ja, dat is de leeftijd,' constateert Eva. 'Die is negatief in alles. Zelfs in cijfers.'
'Toch vind ik dat we er meer bovenop moeten zitten. Ze verpest de hele sfeer in huis.' Eva zwijgt. Pas als Kristel een uur later dan afgesproken thuis komt, barst ze los.
'Kan ik nog afspraken met jou maken, of hoe zit dat?'
'Geef me maar huisarrest voor het weekend en de kerst, want er is buiten toch niks te doen. Iedereen is op wintersport, behalve wij.' Kristel vliegt weg, voetstappen roffelen op de trap en een kamerdeur knalt dicht.
'Pikken we dat?' informeert Daniël narrig.
'Ja, dat pikken we. Voor de lieve vrede,' antwoordt Eva. Het weekend verloopt volgens het normale patroon; Kristel die urenlang op haar kamer rondhangt, Eva die telkens naar boven brult dat de muziek zachter moet en dat er ook nog buren zijn die oren hebben, Daniël die roept dat Kristel nu eindelijk de telefoon eens moet ophangen en absoluut niet naar mobieltjes van vrienden en vriendinnen mag bellen en Desirée die om de vijf minuten aandacht vraagt voor een spelletje op de computer of iets leuks op televisie.
'Ik word doodmoe van zo'n weekend. En dan nog twee kerstdagen erachteraan,' verzucht Daniël, als Kristel naar beneden komt en opmerkt dat die invlechtingen in haar haar zo verschrikkelijk jeuken dat ze er stapel van wordt.
'Het is ook stom! Niemand heeft nog gezegd dat het leuk staat!' Ze trappelt van woede.
'Ik toch wel?' vraagt Daniël verbaasd.
'Jij?! Jij zei iets van 'indrukwekkend' of zo,' snauwt Kristel.
'Ik zal wel even tussen die vlechtjes krabben,' biedt Eva aan. Ze gaat achter Kristel staan en krabt. En ze ziet het meteen. Een minuscuul grijs beestje.
'Shit! Daan, kom eens hier!' Zwijgend kijken ze, terwijl Kristel gilt: 'Wat is dat? Wat zie je nou?!'
'Hoofdluis,' zegt Eva. Ze haalt een theedoek uit de kast, spreidt hem op tafel, pakt een kam, buigt haar eigen hoofd voorover en kamt.
'Kijk! De pootjes bewegen nog!' roept Desirée vol bewondering als er een grijs stipje op de theedoek valt. 'Ik ook, mam! Ik ook!'
'Stom kind,' sist Kristel.
'En papa?' vraagt Desirée.
'Iedereen is hier de klos. Die beesten lopen gewoon van kraag naar kraag, dus we zitten allemaal onder,' weet Eva. Daniël onderdrukt een opkomende jeukaanval op zijn hoofd, zoekt meteen in de huis-aan-huiskrant naar de weekenddienst van de plaatselijke apotheken en belt op.
'Een anti-luizenmiddel, ja. Nee, mevrouw, dat kan niet wachten tot woensdag. Ik snap best dat het niet levensbedreigend is, maar het is wel dringend genoeg om even uw deur voor open te maken. Ik kom er nu aan.' Eva krijgt een zenuwachtige lachbui en Kristel kermt: 'En mijn vlechtjes dan?'
'Die moeten er allemaal uit,' zegt Daniël, terwijl hij zijn jas aantrekt en zijn autosleutels pakt. Als hij terugkomt, is het lachen Eva al lang vergaan. Alle knuffels van Desirée draaien in de wasmachine, de bedden zijn afgehaald en opnieuw opgemaakt en de jassen, dassen en mutsen liggen op een grote stapel hun wasbeurt af te wachten. In de badkamer staat Kristel huilend te kijken naar een berg roze en paars kunsthaar dat zo-even nog kunstig in haar eigen haar meegevlochten was.
'Daar heb ik vijftig gulden voor betaald. Van mijn kleedgeld,' huilt ze. Desirée krabt zich uitgebreid op haar hoofd, bestudeert haar nagels en vraagt of neten ook onder je nagels kunnen gaan zitten.
'Dat heeft juf ons verteld. Luizen hebben eitjes en die heten neten,' legt ze uit. Eva voelt de rillingen langs haar rug lopen als ze ziet hoe Desirée haar vingers in haar mond stopt en neemt haar meteen mee om haar nagels te boenen. Met zijn drieën liggen ze daarna op hun knieën voor het bad, terwijl Eva hun hoofden insmeert met de anti-luizenshampoo. Daarna behandelt ze haar eigen hoofd.
'Het moet een uur inwerken,' leest ze hardop van de gebruiksaanwijzing. Dus zitten ze even later alle vier in de kamer met handdoeken om hun hoofd en tranend rode ogen van de sterke lucht.
'Lekker, zo'n kerstsfeertje,' bromt Kristel. 'Moet je ons nou eens zien zitten!' Daniël grijnst en zegt: 'Nee, dan liever het lied van Desirée voor een onvervalste kerstsfeer.' Hij zingt: 'De herdertjes jagen bij na-a-achte….'
'Ze hadden hun luisjes geteld,' vult Kristel aan. Ze lacht. Eva en Daniël kijken elkaar verbaasd aan. De puber lacht, zomaar, midden in de kamer. Waar haar ouders en kleine zusje bij zijn. Hoe is het mogelijk! Kristel blijft lachen, ze veegt de tranen uit haar ogen en steekt iedereen aan. Alle vier gieren ze van het lachen, wijzen op elkaar en als Daniël opnieuw begint met 'De herdertjes', zingt iedereen mee. Samen zingen ze het hele lied uit en vullen overal waar maar mogelijk luizen en neten in. De hele avond blijft het dolle pret en als Eva en Daniël in bed stappen, zegt Daniël tevreden: 'We hebben in tijden niet zo'n leuke avond gehad. Wat een kerstsfeer brengen die luizen!' Eva lacht en zegt: 'Kerstkriebels. Ik zei het al. Gewoon kerstkriebels.'